طلوع سلام

چند روز پیش دوم آبان فرصتی در اختیارم گذاشته شد تا کتاب رمانی از یک نویسنده بجنورد، خانم شیرین بیدگی را در #شهرکتاب ارائه کنم.
بانویی که اگر چه تحصیلاتش در شاخه علوم تجربی و پزشکی است، با پژوهش های قوی و مستند و قلم توانایی که دارد توانسته است یک رمان جذاب و عاشقانه را از دیاری که سالها در آن زندگی کرده و خاطرت اطرافیانش به او یاری داده است را ارائه کند.
شیلان رمان زیبایی از مردم روستایی، در اطراف شهر بجنورد در آغوش کوه آلاداغ است که بیش از نیم قرن است که گویی افسانه و رویایی بوده اند.
"شیلان"واژه ای کرمانجی به معنای نسترن وحشی و به زعم من زمین های سرسبز مثل دشت است.
روزهایی که صفا و صمیمیت بین مردم موج می زد و اگر خانواده ای مردی نداشت و یا پسرش به سربازی رفته بود اهالی ده جمع کردن محصولش از زمین را وظیفه خود می دانستند.
شیرین بیدگی با روایتی زیرکانه لغات و عبارت ویژه این خطه از ایران را در دل جملات زیبای رمانش جای داده و خواننده را که از هر جای سرزمین فارسی ایران باشد با این کلمات ، با چند جمله پس و پیشش ، بدون مراجعه به لغت نامه انتهای کتاب آشنا کند.
اگر چه مسافتی بین روستای این داستان و شهر نیست ولی به خاطر نبود راه و وسیله های عمومی و همچنین رسانه مردم این داستان در روستای پسته و شیلان، حتی جنگ جهانی دوم و اشغال ایران توسط روسیه و انگلیس را از نزدیک تجربه می کنند.
شیلان برشی از تاریخ سیاسی و فرهنگی ، اجتماعی خطه شمال خراسان نظیر حکومت خان های شادلو ،تمایل رضاخان به آلمان ، اشغال خطه شمال خراسان توسط روس ، نحوه سرباز بگیری در دوره رضاخان و طغیان سبد رشید و همچنین بیان فرهنگ خواستگاری، ازدواج ، عروسی ، فروش محصولات کشاورزی ، دامداری ، همکاری مردم در برداشت محصولات یکدیگر و... است.
قلم بیدگی علاوه بر این که دغدغه بیان آیین و رسوم محلی و لغاتش را دارد؛ بی اندازه به توصیفگری مهارت دارد به گونه ای که می توان فضای داستان را با جزئیاتش دید.
ابتدای داستان به گونه ای پیش می رود که علینقی قهرمان داستان است ولی چند فصل مانده به انتها متوجه می شویم اینها داستان دردانه مادر علینقی است.
زنی که چون کوه استوار است ودر مقابل هرزه هایی چون حسنعلی شرافتش را از دست نمی دهد ولی چه گریز از ضدقهرمانی چون حسنعلی که چون کدخداست هم قدرت سیاسی زمانه و هم نماینده دین که شیخ عبدالله باشد؛ حامی اوست و دردانه ها در نهایت به عزلت شیلان پناه می برند.
شیلان روایت یک توده ی جهل علیه زنان کشورما ایران است که در گذشته زنان را با بی سوادی و ازدواج های اجباری و پیش از موعد با مردان سالخورده به تصویر می کشد.
برای این که نویسنده در دام کلیشه ها نیفتد سعی کرده است سیاهی ها را در واقعیت های به ظاهر سفیدش ، به تصویر بکشد.
مثلا برای نشان دادن ازدواج های کودکان با افراد پرسن و میانسال، خانواده مورد نظر نویسنده خانواده کدخدای ده است که املاک و ثروتش در این حد است که برای به دنیا آمدن پسرش 3 شبانه روز برای مردم سور و سات می گیرد و انگیزه اش از ازدواج دخترش با یک میانسال ، جا پیدا کردنش در بین مسوولان و امنیه هاست.
از ابتدای داستان گره هایی ایجاد می شود ولی هر کدام در فصل دیگری باز می شود و این طور به نظر می رسد که نویسنده دوست دارد مخاطبش نرنجد ولی گذه اصلی داستان منطبق بر واقعیت های آن ایام رقم می خورد و البته از عاقبت ضدقهرمان اینطور برداشت می شود که نویسنده به پاسخ روزگار اعتقاد دارد که این نتیجه برای حسنعلی رقم می خورد.
برای شخصیت پردازی داستان هم مثل توصیف از مکانها ، ابنیه ها کوه ها ، شهر بجنورد سنگ تمام گذاشته شده و مسلما بعد از مطالعه این داستان نمی توانیم به راحتی از کنار اسم هایی مثل دردانه، علی نقی ، کریم ، حسنعلی ، مرجان، ملاعبدالله ، لیلا ، معصومه و حتی حجت و یادگار عبور کنیم.
شیلان روایت زندگی پردرد و رنج اما امیدوارانه یکی از روستاهای بجنورد است ( روستای پسته از توابع روتای بیدگ) که مثل بسیاری از شخصیتهایش در این دنیا فانی حیات ندارد.
#خراسان_شمالی #بجنورد#بجنوردیها #کتاب #شهرکتاب #شیلان

✅ترس در کودک مانع از آزادگی ذهنش شده و موجب می شود او فردی ریسک ناپذیر و محافظه کار باشد که در بین هم سالانش پاسخ درست مسابقه ای را هم در جمع بداند؛ جرات یا تمایلی برای بیانش را ندارد.

کودک خلاق بدون هیچ واهمه و ترسی، پیشنهادها و ایده های خود را مطرح می کند.
حالا تصور کنید او اگر برای پاسخش که ممکن است اشتباه باشد مورد تمسخر قرار می گرفت و یا تنبیه می شد؛ آیا باز هم می توانست خلاق باشد؟
پاسخهای کودک ممکن است درست نباشد و وجود فضای تمسخر در خانواده، یا محیط آموزشی موجب می شود کودک خلاق روز به روز محدود و محافظه کارتر شود.
تمسخر کودک به خاطر پاسخ اشتباهش ، سم خطرناکی است که والدین و مربیان باید آن را از محیط دور کنند تا کودکان بدون ترس از مسخره شدن حتی ایده های اشتباه خود را بیان کنند.
تنبیه هم پر واضح است که مانند تمسخر عامل بازدارنده خلاقیت است و تنبیه کودکان برای ایده اشتباهشان موجب می شود او اگر ایده و پاسخ درستی هم داشته باشد؛ مطرح نکند.

#خلاقیت
#پرورش_خلاقیت
#زندگی
@zsndegigholizade

به ندرت مطلبی از دیگران را در وبلاگم گذاشته ام ولی نمی شود از این مطلب زیبای دکتر حسین پور گذشت.

نقدی بر رفتارهای عزاداران حسینی در خراسان شمالی

اگر وزیر دادگستری 29 مهرماه درمصاحبه ای اعدام این فرد را به صلاح مملکت نمی دانست ؛ روز بعد رییس قوه قضاییه به صراحت از عفو این مرد نجات یافته از اعدام گفت و به تمامی بحث ها پیرامون این موضوع در رسانه ها پایان داد.

بی شک این موضوع برای رسانه ها در خراسان شمالی و کسانی که مخالف اخبار پراکنی رویدادهای اینچنینی از بجنورد و استان هستند ؛ درس ها و عبرت هایی دارد که شرح آن در یادداشت ها و مقاله های تخصصی و حقوقی باید به بحث گذاشته شود.

بی شک بنده به عنوان یک مقام مطبوعاتی (رییس انجمن صنفی خبرنگاران و روزنامه نگاران خراسان شمالی ) در این مورد اعلام موضع کرده و از مسوولان امر درخواست کنم تا در نگاه شان به رسانه ها و مطبوعات نگاه احترام آمیزی داشته باشند که در حوزه تخصصی لازم است کارشان که انتشار اخبار و اطلاعات است را بدون هیچ ترس و واهمه ای انجام دهند.

رسانه اگر خود سانسوری کند و بنا به تشخیص های سلیقه ای که در قانون نیامده است فیلترینگ داشته باشد، نمی توان سالم باشد و نارساست و رأس نظام از نبود این فضای سالم آسیب می بیند.

این آسیب ناشی از این است که نمی داند در بدنه و قاعده چه می گذرد و در این دنیای ارتباطات اخبار از مجرای غیر رسمی منتشر شده و  جهانیان را به این ذهنیت می رساند که "در ایران رسانه ها برای ارسال اخبار از آزادی لازم برخوردار نیستند."

بی شک ایجاد حاشیه امن برای مسوولان پایین دستی با محدود کردن رسانه ها به ضرر کلیت نظام خواهد بود و  مسوولان مناطق و شهرستان ها که در مسوولیت هایشان ضعیف عمل می کنند به چند طریق خطراتی را متوجه رأس نظام می کنند.

این خطرات عبارتند از: 1- در کشور آزادی نیست. (در صورتی که آزادی هست ولی به خاطر رفاه یک مدیر ضعیف تعطیل شده است ) و اگر اخبار اگر غیر رسمی منتشر می شوند نشان می دهد رسانه های محلی تحت فشار بوده اند .

2- رأس نظام شامل رهبر معظم و روسای قوا و همچنین مسوولان امنیتی دستگاه های مختلف حق دارند بدانند در این مملکت چه می گذرد. خبری مثل اعدام یک نفر  که در دادگاه رسمی کشوری محکوم شده است به خاطر در برگیری افراد نسبتا زیادی از یک جامعه ، فراتر از خبر محرمانه است و نمی توان رسانه ها را در انتشار و یا عدم انتشار آن محدود کرد .

به خصوص در خبری مثل نجات فرد بعد از اعدام که به عنوان یک پدیده فقهی - قضایی مطرح شده و مراجع و علمای اسلام خود را موظف می دانند در موردش نظر بدهند.

امید است مسوولان محلی محترم نگاه شان را به رسانه ها ترمیم کرده و بدانند رسانه ها و سلامتی شان موجب سلامتی نظام و سرزندگی جامعه ایران اسلامی است و مسولان امر شایسته است پاسدار آزادی رسانه ها برای تحقق جامعه ای سربلند و غرور آفرین باشند.

اگر مطالعه ای روی کتب درسی دانش آموزان و محتواهای آموزشی آنها در کشورها توسعه یافته صورت بگیرد به سادگی این موضوع روشن است که آنها با توجه به این مهم محتوهای آموزشی خود را سال به سال تغییر داده و امروزه فراتر از تغییر کتب ، آیین نامه هایی در میان ترم های آموزشی برای مراکز آموزشی ارسال می شود که فلان قسمت کتاب تالیف شده به شرح آن آیین نامه اصلاح می شود.

معلم ، آموزگار ، دبیر یا هنرآموز در مدارس اگر نتوانند با علم روز مراکز آموزشی خود را تطبیق دهند به ناچار کنار می روند چرا که نیاز کشور ها به توسعه و پیشرفت یک امر سریع و گریز ناپذیر است.

هم اولیا و هم صاحب نظران اجتماعی و سیاستگذاران آموزشی در این کشورها این امر را پذیرفته اند که مدارس و نهادهای آموزشی برای رقابت با مراکز آموزشی غیر رسمی نیاز شدیدی به بودجه برای کارآمدی خود دارند.

بودجه قابل توجهی از کشور خرج هزینه های آموزشی و پرورشی دانش آموزان می شود و بی شک هزینه در این بخش موجب می شود در بخش زیادی از هزینه های درمان ، مبارزه با اعتیاد ، مبارزه با آسیب های اجتماعی و ... صرفه جویی صورت گیرد.

ما فرهنگیان در این زمانه اگر هفته ای کتاب جدید مطالعه نکنیم و برای تدریسی که در هفته آینده و روزهای دیگر داریم خود را آماده نکنیم از حضور مسلط در کلاس های درس ناتوان خواهیم بود.

بی شک معلمی در این زمانه به خاطر پیچیدن ما آدمها و به تناسب آن دانش آموزان، به خاطر وسعت علوم و آز آن مهم تر نیاز ما ایرانیان برای رقابت با قدرت های بزرگ دنیا و  تلاش برای توانمند کردن ایران امری سخت و حساس شده است که تنها درمان این سختی مطالعه و به روز شدن دانسته های ما فرهنگیان است.

البته می توان چشم ها را بست و این احساس را نداشت و چون گذشته عصری تکراری و بدن توسعه و پیشرفت را در کلاس های درس رقم زد ولی بی شک دانش آموزان منتظر ما نخواهند ماند و نیاز علمی خود را از رسانه های دیگر جستجو خواهند کرد.

بی شک هنر مادامی که دغدغه ی نفوذ در اندیشه و زندگی مردم را نداشته باشد و به سفارشی بودنش و درخشیدنش در آن سوی مرزها دل خوش کند نمی تواند خود را مردمی بداند و بر مردمش تاثیر گذار باشد همچنین از مردم به خاطر نداشتن زبان ارتباطی دور می شود.

شاخ در ایران باستان و باور مردم

مقاله فوق به تازگی در سایت آفتاب قرار گرفته.