طلوع سلام

امشب یکی از دوستان این مثل را به دولتمردان و حاکمان در مود این فلاکت های اقتصادی مردم کنایه زد که " سواره کجا خبر دارد از حال پیاده"
نوشتم : مقصر خودمانیم
مسوولان را بر ماشین سوار کردیم و دنبالشان دویدیم و آنها را اکبری گرفت که نکند نماینده خدا بر ما و این کشور هستند.
روایت است امام علی ع می خواست شهر انبار را ترک کند.
جماعتی را دید که با پای پیاده کنار اسبش می دوند تا وی و یارانش را بدرقه کنند .
ایستاد و پیاده شد و ایشان را از این نوع همراهی برحذر داشت و گفت :چون من سواره هستم و شما پیاده هستید این نوع همراهی شما مرا متکبر جلوه می دهد و خداوند متکبران را دوست ندارد.
باید پیاده شوم و با شما هم قدم شوم ولی افسوس که بیکار نیستم پس بروید و از کار خود غفلت نکنید که این کار شما و سکوت من باطل است.

چطور مسوولان کشور زنده اند و دق نمی کنند؟
مگر می شود فلاکت مردم را ببینی و بیخیال باشی و درحالی که همه در باتلاق فرو می رویم حرف از پیشرفت بگویی آنچنانکه ما حس کنیم مسوولان ما کشور دیگری به غیر از ایران فعلی را مدیریت می کنند.
حاشا به این همه بیخیالی تان

یعنی ایشان قوم و خویشی ندارند که بین مردم باشد؟

دلار 52 هزار تومانی باقیمانده استخوان های محرومان را خرد کرده و مدتهاست آنها خبر از گوشت قرمز و تورم 500 هزارتومانی اش هم ندارند.