20 سال پیش که ما در خراسان شمالی کار مطبوعاتی انجام می دادیم و خبرنگاری و تولید خبر سرور کارهای مطبوعاتی بود؛ مصاحبه ها و گزارشهای خوبی در سطح استان تهیه می شد.
ما در روزنامه خراسان که کار می کردیم و چون این روزنامه می خواست جای پای خود را در ابتدای شکل گیری استان (خراسان شمالی) سفت کند 20 خبرنگار داشت و به همه به صورت حق التحریر دستمزد می داد.
در تهیه گزارش ما نه دغدغه تلفن زدن داشتیم(چون از محل دفتر بود) نه مشکل محل کار و برگزاری میزگرد های خبری و مصاحبه داشتیم (چون اتاق های مناسب برگزاری جلسات بود) و مسوولان هم جرات نداشتند به ما جواب سربالا بدهند(چون دو مسوول در استان و چند مسوول در مشهد بود که کارشان سروکله زدن با مسوولانی بود که همکاری نمی کنند)
مجموعه این حمایتها و هزینه ها موجب می شد خبرنگار وقت بگذارد و گزارش های حرفه ای تهیه کند.
برخی اوقات ادارات به دفتر روزنامه می آمدند و دست ها را به نشانه تسلیم بالا می بردند که اصلاحات مد نظر مردم را انجام دهند.
گزارشی هم که بازتاب داشت تحریریه مشهد هدیه تشویقی می فرستاد.
اما الان نه این حمایتها وجود دارد و نه هزینه هایی برای تولید اخبار صورت می گیرد.
چون مطبوعات همین طور هم بشینند ادارات برایشان آگهی های پرسود می فرستند و خبرنگاری هم که موی دماغ شود را در راهروهای دادگستری مشغول می کنند، تطمیع می کنند و یا بایکوت می کنند.
برای همین معتقدم وزارت ارشاد باید کندوهای فساد را از بین ببرد و تسلط آگهی چی هارا از مطبوعات استان از بین ببرد و دوباره خبرنگاران مردمی بر مطبوعات و خانه مطبوعات تسلط پیدا کنند چرا که دغدغه آگهی چی ها زد و بند و ساخت و پاخت با مدیران فاسد است در صورتیکه خبرنگاران، سیل در لانه مورچه هستند.
دکتر پزشکیان یا هر رئیس جمهور دیگر اگر بخواهد مشارکت را بیشتر کند (چون تنها قدرتش همراهی مردم است) باید مطبوعات و رسانه ها را به رسالت اصلی اش بازگرداند و الا رسانه های درگیر با رانت و فساد خودشان یکی از موانع فعالیت دکتر پزشکیان خواهند بود.
