این روزها مطالب زیادی در ذهن وجود دارد که می خواهم آنها را بنویسم.الان که دست به نوشتن برده ام ایده ای را که لحظاتی پیش به ذهنم رسیده می خواهم بنویسم و ایده های گذشته را از یاد برده ام.
می خواهم بگویم یک جریان مذهبی بود که تا خرخره در ناز و نعمت حاکم فرو رفته بود وآن قدر با عمال حکومت عجین شده بود که نمی توانست در منابر و موعظه ها، حاکم و حکومت را نیز مخاطب قرار دهد.
اگر ظلمی بود و ناله ای بر می خواست سنگینی بار غذایی که تا خرخره شکم آنها را پر کرده بود؛ مانع می شد که وعاظ چشم شان حقیقت ببیند و یکسره سیاهه های پر از دروغ حاکم را می خواندند.
بعد از مدتی ، مذهبیون وقتی به خود آمدند؛ متوجه شد ند که دولت به آنها به دید تنبل هایی نگاه می کند که جز شکم گنده کردن و حرف های بی خود بی تاثیر زدن کاری ندارند و تیشه برداشته و ریشه آنها را می زند.
عابد گفت: غفلت شان همین هم آغوشی با ناز و تنعم و خفتن با حکومت بود چرا که رسول، صراطش که می گویند مستقیم است؛ ضخامتش لبه ی تیغ است.
و برای همین بود که دوراندیشان بر حذر می داشتند از نزدیکی رسول به کانون های زر و زور و آن پیر که می گفت: نبینیم روزی را که مرکبی فراهم کنید از حد متوسط مردم بالاتر باشد.
و گفت: آن روز جدایی شما از مردم است چون که سلاح ما و شما ،ساده زیستی است و از بطن مردم و جامعه بودن!
و دیدیم حرف های این قوم را که معترضان خود را در منابر خود ، تا مرز کفر برند و عوام را بر آنها شوراندند و در این شوراندن به دروغ متوسل شدند و گفتند چون نیت حق است خداوند قبول کناد .
مرکبشان ، منازل شان و میزان زحمتی که می کشیدند با مردم قرابتی نداشت و نفس شان دیگر بوی حقیقت نمی داد و دیگر رسالتی جز دریدن دنیا نمی دیدند.
چون کاهنان بی مواجبی شده بودند که یکی را به اجنبیان نسبت می دادند و این دیگر را که خود به بار و نتیجه رساندند وحال که اساس شان با او به هم خورده بود را نعوذ بالله چون پیامبر به سحر و شعر متهم می کنند و امان از این قوم که با کسی بجنگد.
