خبرنگار واقعی بودن در ایران بسیاری از اوقات یکی از مشاغل نشدنی است.
خبرنگاری باشی که پرده از چهره باندهای اقصادی برداری تهدید می شوی و مثل "صبا آذرپیک" که فکر می کرد می شود در این کشور دست اختلاس گران را رو کرد؛به زندان می افتی!
اعتراض های مردم را هم که به خاطر همسویی با بیگانگان نمی توانی خبری کنی و تنها می ماند اخبار مسئولان که خبرنگاری را باید کنار بگذاری و بشوی همکار نیروهای روابط عمومی که در بی نقص بودن عملکرد مسوولان رپرتاژ می نویسند و تو فقط باید مطلب را برای درج در رسانه فروارد کنی و مردم را روز به روز از رسانه و قلمی که به دست تو افتاده ؛ ناامید کنی!
اگر می بینید که در انتخابات 1402 و دور اولِ انتخابات ریاست جمهوری با 60 درصد عدم مشارکت،نظام هزینه سنگین قهر مردم با صندوقها را پرداخت می کند؛برای این است که خبرنگاران و رسانه های واقعی وجود ندارند که نظام را با خطر قهر مردم،مطلع سازند و اگر صدایی از این خبرنگاران بلند شده به راهروهای دادگاهها گرفتار شده اند. وقتی با دست خودت خبرنگار را به زندان بیاندازی نباید این انتظار را داشته باشی که رسانه نقاط ضعفت را بگوید و تو ناگهان با یک صندوقی مواجهی که 60 درصد مردم با آن قهر کرده اند.
خبرنگاری در ایران امروز به جز معدود رسانه ها و خبرنگاران که هر یک چندین پرونده امنیتی دارند؛ رسانه های روابط عمومیِ حاکمیت اند و اگر درآمد درج آگهی های دولتی نباشد بسیاری از رسانه ها تعطیل می شوند چون مردم خواهان مطالبی نیستند که به صورت یکطرفه تهیه شده است و قبلا این مطالب را در سایت روابط عمومی ادارات دیده اند.
"خبرنگار-روابط عمومی" که حتی خود را پلی بین مردم و حاکمیت هم نمی داند و به صورت خیلی آشکار با صدای بلند می گوید ما تنها امور و فرمایشات بدون نقص و بی عیب دولتمردان و امرای خود را مخابره می کنیم .
معیشت این خبرنگاران از درج مطالب روابط عمومی های حاکمیت می گذرد و البته یک عده هم که حوصله تملّق در پوشش خبرنگاری ندارند؛تنها رپرتاژ حاکمیت را در روزنامه هایی که نمایندگی شان را دارند درج می کنند و اتفاقا عوایدشان از این کار فراتر از درآمد مشاغل پرزحمت دیگر است.
دولت به صورت مستقیم و غیرمستقیم همه مناسبات را برای مدیریت خبرنگاران از جمله دعوت خبرنگاران همسو به جلسات تقدیر، تعیین خبرنگاران در سفر مقامات کشوری ، ارائه یارانه های رسانه ای و قرار گرفتن افراد در هیئت مدیرۀ خانه مطبوعات فراهم کرده است و در شهرستان ها کمتر خبرنگاری دیده می شود که به جلسات تقدیر دعوت نشود،مورد بی مهری مسئولان قرار گیرد و در چارت هیئت مدیره و حتی حق رای خانه مطبوعات را نداشته باشد و رمقی برای نقد حاکمیت داشته باشد.
ساز و کار رسانه ها که رکن چهارم دموکراسی هستند نگران کننده است و مانند یک عضو معلول به دیگر عضوهای اندام حاکمیت آسیب می زند و اگر آقای پزشکیان به علاج این رکن بیمار همتی نگمارد؛ جامعه مسخ و بیمارِ ایران رو به کما و هلاکت خواهد رفت به ویژه که ایشان برای موفقیت شعارهای خود نیازمند حضور مسئولانه و پرشور خبرنگاران و رسانه ها برای تغییر مدیریت های بی تخصص و بی تعهد به مردم و قانون و ایجاد مشارکت بیشتر جامعه در سرنوشت خود می باشند.
