مردم از سياست زده شده اند نمي خواهند نام كسي را بگيرند نمي خواهند به انتخابات فكر كنند نمي خواهند جمع خانوادگي را با حرف زدن در مورد انتخابات و يا فلان فرد كه مي خواهد كانديدا شود آلوده كنند.
آن قدر كه از جومونگ حرف مي زنند و به سرنوشت او فكر مي كنند ذره اي هم نمي خواهند به جومونگ هاي ايراني و زنده فكر كنند.
شريعتي مي گفت فرق انسان با حيوان، اجتماعي بودن نيست كه هر دو اجتماعي اند فرق آنها سياسي بودن آنهاست.
مردم ما حيوان شده اند ؟
آيا فاقد تفكر سياسي شده اند؟
يا اين كه با مفاهيم سياسي سريال هاي تلوزيوني زندگي مي كنند و احساس مي كنند در صحنه سياست هم ، انسانيت شان اداي دين مي كند؟
همين الان كه اين نوشته را مي گذارم سريال جومونگ از سري محصولات چشم بادامي هاي كره جنوبي پخش مي شود و عده اي هم در خانه ما چون ميليون ها ايراني مسخ تماشاي اين سريال شده اند.
مردم امروز ايران كه هر از چند گاه حماسه مي آفرينند حماسه هاي شان را يك هفته مانده به روز حماسه خلق مي كنند .
نه با بازيگران اين حماسه زندگي مي كنند و نه آنها را دوست دارند بلكه از آنها زده شده اند ولي يك هفته مانده به خلق حماسه طبق يك فيلمنامه احساس مي كنند همه كشورهاي جهان قصد نابودي آنها را دارند چند روز بعد احساس مي كنند مظلومان جهان چشم شان به آنها دوخته شده است و روز آخر به خلق حماسه دست مي زنند.
برخي مي گويند آنها دروغ مي گويند . وعده توخالي مي دهند .سگ زرد برادر شغال و...
برخي هم مي گويند اهميتي ندارد كه حرفي زده شود نه كه در اين حماسه شركت نكنند بلكه تكليف را مي پرسند و بعد انجام مي دهند .
اين كه حرف زدن و فكر كردن نمي خواهد.
اگر هم به ايشان ايراد بگيري شما سياسي نيستيد ؛ شناسنامه مهرباران را رو مي كنند.
ايراني امروز طوري بار آمده كه براي همان مهري كه پاي شناسنامه اش مي زند اگر بگويي مزد يك روز كاركردنت را به صورت كمك بپرداز ، حاضر نيست.
بگو يك هزار توماني!
در ضمن تومان هم بدهي مي توني راي و نظرش را با خود همراه كني!
حتما ديده ايدآقاي فلاني هر دوره انتخابات برنج و روغن توزيع مي كند و آرائ مردمي را با خود دارد.
حماسه!
حماسه مردم گرسنه براي انتخاب امپراطور يك وعده غذا، يك حلب روغن، چند كيلو برنج ، نه تفكر ، منش سياسي رويكرد روشنفكري!
نمي خواهم حماسه ها را مسخره كنم و بگويم ايراني امروز نمي تواند حماسه آفرين باشد .
مي گويم اي كاش برخي قدرت ها از جمله صدا و سيما اخبار سياسي ايران را با 3 دقيقه در بخش خبري مسخ نمي كردند و سعي نداشتند جانبدارانه گروهي را به عرش و گروهي را به فرش ببرند.
اي كاش به اندازه سريال هاي خارجي كه افسانه هاي آنها را براي مردمي كه گويي فاقد افسانه هستند؛ برنامه سياسي و اخبار سياسي داخل كشور را منتشر كنند و اين قدر زوم نكنند به اعتصاب عده اي از مردم كشورهاي اروپايي و كمي هم اخبار داخلي را از ديدگاه احزاب ژخش كنند.
متاسفانه مردم ايران آن قدر از مشكلات ديگر كشور ها خبر مي بينند از مشكلات كشور خود برنامه اي نمي بينند .
به همين خاطر بسياري از مردم با كشور خود احساس بيگانگي مي كنند و تنها روزهاي حماسه به آنها مي گويند كه ايران را از خود بدانند.
