ايامي كه كه در كنار دوستان زيادي طي شد و اين نوشته و لحظه گويي فرصتي است تا يكايك اين دوستان را به ياد بياورم.
دوستان دبستان ابتدايي ابن سينا، دوستان شادم در مدرسه راهنمايي اميركبير، دوستان غريبم در دانشسراي مقدماتي خاتم الانبياء جاجرم دوستان هنرمندم در دوره يكساله فيلمسازي سينماي جوانان مشهد،دوستان سيستاني و مازندراني و خراساني ام در تربيت معلم شهيد بهشتي مشهد ، آموزگاران و همكاران عزيزم در روستاهاي مناطق محروم گيفان و گرمخان ، دبيران هنر مدارس شهرستان بجنورد وهمكارانم در مدارس راهنمايي باهنر، شهيد رمضاني ، شاهد، ابرار، بيدگ ، ابوريحان و دانش آموزان خوبم در اين مدارس و هنرستان سيرجانيان ، و همكاران مطبوعاتي ام از جمله خبرگزاري ها و نشريات محلي و كثير الانتشار و خبرگزاري ايلنا و سيناي سابق و اعضاي محترم سازمان مردم نهاد خانه نشر فكر جوان و هم فكرانم در احزاب و تشكل هاي اجتماعي و وبلاگر هاي خوب و مهربان خراسان شمالي و مديران و مسئولاني كه به اقتضاي شغلي ام مزاحم آنها بوده ام .
بي شك يك آدم و من نوعي كه مجموعه بزرگي از دوستان را داشته ايم سرمايه هاي بزرگي داريم كه اگر قدرشان را خوب مي دانستيم همواره موفق تر بوديم.
سرمايه هايي كه اگر تنها و تنها وقتي همديگر را ببينيم سلام وعليكي داشته باشيم هيچ گاه احساس تنهايي و افسردگي به ما دست نمي دهد.
سي و يكمين بهار عمرم را در حالي طي مي كنم كه فرصت هاي بزرگي را از دست داده ام وبي شك با اين احساس جز دلسردي و افسردگي براي انسان ارمغاني ندارد ولي خوب به اين فرصت ها نگاه كنيم ؛ مي بينيم همه اين فرصت ها حق ما نبوده و خيلي خوب شده كه از كف ما رفته است.
از اين طرق از همه كساني كه نسبت به آنها بدي كرده ام طلب بخشش و دارم و اميدوارم به بزرگي دل خود بنده را ببخشند و از بنده كدورتي به دل نداشته باشند.
نوروزتان هميشه پيروز باد.
